آیا عایشه توبه کرد؟
2- الان بنا بر اقرار عایشه که خودش عامل جنگ جمل بود و 20000 مسلمان به خاطر این کارش کشته شدند و عملش هم گناه بوده ایا نبایستی دیه بده و یا رضایت مقتولین رو به دست بیاره؟ آیا چنین کاری رو کرد؟
3-اصلا بر فرض که این حدیث رو یادش رفته باشه آیا نمیدونست که امیرالمومنین خلیفه ای است که همه مردم با او بیعت کرده اند و پیامبر هم به او وصیت کرده اند یعنی هم منتخب رسول الله بود و هم منتخب مردم. آیا اینم فراموش کرده بود که جنگ با خلیفه رسول الله حرام است به هر دلیلی؟؟
تاریخ اثبات می کند که عایشه توبه نکرد!
از خود عايشه نقل شده است که او گفت: رسول خدا فرمود: خداوند متعال با من عهد نمود که هر که با علي خروج کند کافر است و جايگاهش دوزخ خواهد بود. هنگامي که بر عايشه اشکال مي گرفتند که چرا با وجود شنيدن اين حديث بازهم بر علي خروج کردي؟ مي گفت اين حديث را در روز جمل فراموش کرده بودم تا اينکه در بصره به يادم آمد.(!!!)
شايد وهابیون بگويند، که خيلي خوب با اين گفته ي «ام المومنين عايشه» و اينکه انسان جايزالخطاست ثابت مي شود که او در آن روز از سر ناآگاهي اقدام به چنين کاري نموده است و بعد متوجه شده و توبه کرده است ؟؟؟ اما تاريخ نشان مي دهد که عايشه در اين جا هم غير صادقانه حرف زده است! هنگامي که وي قصد خروج از مکه را داشت بسياري از اصحاب و همسران رسول خدا(ص)زشتي کار او را به او گوش زد کردند و احاديث نبوي را به يادش آوردند، اما عايشه به اين سخنان اعتنا نکرد و به راه خود ادامه داد تا به بصره رسيد . عايشه هنگامي که در راه بصره بود به منطقه اي رسيد که سگهايي دور محمل او را گرفته و پارس مي کردند ، او گفت : اينجا کجاست؟ به او گفتند: اينجا حواب است. بلافاصله به ياد فرمايش رسول خدا(ص) افتاد، که ايشان به او فرموده بودند : اي عايشه بترس از اينکه در راهي باشي که سگهاي هوعب بر تو پارس کنند. ولي با اين وجود بازهم به راه خود ادامه داد و به جنگ با امام زمان خويش رفت.
او خونريزي هاي عظيمي را به پا کرد و شکاف بزرگي را در بدنه ي اسلام به وجود آورد در تاريخ منقول است که 70 نفر ار محافظان بيت المال در اين نبرد به قتل رسيدند که در اين ميان گردن 50 نفر از اين مسلمانان زده شد.
حال شايد وهابیت بگويد که اين مطالب صحيح بوده ولي «ام المومنين عايشه» از روي سادگي فريب دو تن از صحابه را خورده و مرتکب چنين کارهايي شده! و بعدها توبه کرده!! اولا: اگر به اين مطلب اشاره کنيد،به خودي خود پذيرفته ايد که بعضي از صحابه زشتکار ، خطاکار و فريبکار بوده اند؛چراکه طلحه و زبير خود دو تن از صحابه ي رسول خدا(ص ) و به قول شما از شجره ي مبشره بوده اند،پس خود به خود حديث «عدالت» اصحاب رسول خدا(ص) که شما مدام به آن مي نازيد رد مي شود.
ثانيا: پشيماني عايشه يک گفته ي باطلي است ، چون اگر توبه کرده بود ديگر نبايد کارهاي زشت خود را ادامه مي داد! مثلا: بعد از شهادت امام حسن مجتبي(ع) بني هاشم مي خواستند جنازه ي مطهر حضرت را در کنار مزار جده مطهراش دفن کنند که با مخالفت عايشه روبرو شدند.عايشه سوار بر قاطر شد و راه را بر جنازه گرفت.. ابن عباس رو به او کرد و شعر جالبي را که خطا هاي بزرگ او را گوش زد مي کرد خواند و به زبان کنايه مي گفت : روزي سوار بر شتر به جنگ با وصي رسول خدا(ص) مي روي و روزي ديگر سوار بر قاطر مي شوي و جلوي جنازه ي نوه ي رسول خدا(ص) را مي گيري و اگر زنده باشي و جرعت کني سوار بر فيل مي شوي و به جنگ با خود خدا هم خواهي رفت!
شايد وهابیون بگویند: که شايد«ام المومنين» در روزهاي آخر عمراش توبه کرده باشد و خداوند بخشند و مهربان است و تماميه گناهان را مي آمرزد؟؟ ولي دلايل کافي موجود است که دختر ابوبکر،عايشه، حتي در اواخر عمراش هم دست از دشمني با علي (ع) بر نداشت! وقتي خبر شهادت امام علي(ع) را به اين زن دادند سجده ي شکر به جا آورد و گفت: از بابت علي آسوده خاطر شدم. من منتظر خبر مرگ علي بودم. مثل کسي که منتظر مسافراش باشد و با آمدن او چشم هايش روشن شود و قلبش آرام گيرد...........
پس تاريخ نشان مي دهد که اين زن هيچ گاه دست از کينه توزي نسبت يه اميرالمومنين علي (ع) و فرزندان بزرگوارش بر نداشت.
پي نوشت:
(١)ينابيع المودة، باب مودة الثالثة،ص.294
پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمودند: