روايات فراواني در كتاب‌هاي اهل سنت نقل شده است كه پيامبر اسلام صلي الله عليه وآله وسلم اعلام كرده است كه هركس با علي بجنگد ، مثل آن است كه با من جنگيده است ؛ از جمله ابن ماجه در سننش كه يكي از صحاح سته اهل سنت به شمار مي‌آيد ، مي‌نويسد : عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَعَلِيٍّ وَفَاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ أَنَا سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمْتُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حَارَبْتُمْ .(1)

پيامبر اسلام صلي الله عليه وآله وسلم خطاب به امام علي ، فاطمه ، حسن و حسين عليهم السلام فرمود : من با كسى كه شما جنگ با او بكنيد جنگ مي كنم و با كسى كه سازگار باشيد سازگارم‏

جصاص  ، بعد از نقل حديث مي‌گويد :
فاستحقّ من حاربهم اسم المحارب للّه ولرسوله.(2)


بنابراين ، سزاوار است كسي كه با آن‌ها (اهل بيت) بجنگد ، گفته شود كه با خدا و رسول جنگيده است .

عجيب اين است كه ابن تيميه و همفكران او ، مسلماناني را كه در زمان ابوبكر ، حاضر به پرداخت زكات به ابوبكر نشدند ، كافر و مرتد مي‌دانند ؛ اما كساني كه جان دهها هزار مسلمان را به ناحق گرفته و خون آنان هدر داده‌اند ، نه تنها از ديدشان مرتد نيست ؛ بلكه مجتهد هستند و ثواب نيز مي‌برند ! با اين كه طبق اين روايت ، جنگ كننده با علي عليه السلام همانند كسي است كه با خدا و پيامبرش جنگيده است و محارب با خدا و رسول به اجماع مسلمين كافر هستند . این در حالی است که چنین حدیثی برای ابوبکر بیان نشده. 

2- جنگ کننده با علی (ع) کافر است و وارد آتش می شود:

عایشه از پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله نقل کرده است که ایشان فرمودند: خداوند به من فرمود: هر که علیه علی علیه السلام قیام کند، و با او جنگ نماید کافر و در آتش است!(3) همچنین ابن مغازلی به سند متصل از ابوذر روایت کرده که پیامبر اکرم ص فرمودند: هرکه بعد از من با علی (ع) در خلافت منازعه کند کافر است.(4)
و پیامبر(ص) فرمودند: ای علی اگر امت من آنقدر روزه بگیرند که (همانند قوس و کمان) کمر خمیده شوند و آن قدر نماز بخوانند تا چون زه کمان لاغر گردند و با تو دشمنی نمایند خداوند آن ها را به رو در آتش افکند.(5)

به راستی با این روایات، آنهایی که با مولایمان علی(ع) جنگیدن و دشمنی کردن چه حکمی دارند؟؟!!

------------------------------------------------

منابع:
(1) - سنن ابن ماجه ، ج1 ، ص166 ، ح142 و المستدرك على الصحيحين ، ج 3 ، ص 149 ذهبي نيز اين روايت را در تلخيص المستدرك آورده است . و نيز طبراني ، در معجم اوسط ، ج5 ، ص182 و معجم كبير ، ج 3 ،‌ ص40 أسد الغابة ، ابن أثير ، ج5 ،‌ ص 522 و البداية والنهاية‌، ابن كثير ، ج8 ، ص40 و . نقل كرده‌اند .
(2)- أحكام القرآن ، ج2 ،‌ ص 508 .
(3)- ینابیع القربی ج2مودة 15، ینابیع المودة ج2باب 56حدیث 789ص275.
(4)- مناقب ابن مغازلی ص۴۵ح۶۸- ینابیع المودة ص۹۷ - کنزالعمال ج۱ص۲۰۹ ح۱۰۴۶ - مناقب ابن شهر آشوب ح۳ص۲۱۶.
(5)- تاریخ دمشق ابن عساکر بخش امام امیرالمومنین ج۱ص۱۴۵ شماره ۱۷۹ به نقل از جابر بن عبدالله - مناقب ابن مغازلی ص۲۹۷ شماره ۳۴۰ - فرائد السمطین ج۱ص۵۱ شماره ۱۶ - کفایة الطالب ص۱۷۹و در چ دیگر ص۳۱۸